JUBILEUMDAG 2017

Op vrijdag 27 oktober j.l. heeft de Congregatie haar jaarlijkse Jubileumdag gevierd met 7 jubilaressen die allen 65 jaar geprofest waren, dus 65 jaar Witte Zuster zijn: Zr Bep van Grieken, Zr Riek van Dijk, Zr Lucia Marie Glissenaar, Zr Beatrijs ten Hagen, Zr Agnes Maijer, Zr An Cuppen en Zr Wilma Hoitink. Het was een mooie dag met zo’n 80 gasten: medezusters, familie, vrienden, personeel en vrijwilligers. De dag begon met een prachtige Eucharistieviering olv Witte Paters Piet Buysrogge en Marien van den Eijnden. Alle jubilaressen, behalve Zr Wilma die helaas in het ziekenhuis lag, speelden een rol bij de viering. Ontroerend was het moment dat de offergaven werden binnengebracht. Ook de preek van Zr Bep maakte indruk.

 

 

 

 

 

 

Na de viering in de kapel van het Wereldhuis, liepen de jubilaressen door een erehaag van gasten naar de Broeder van Oirschotzaal, waar ze van een heerlijke maaltijd konden genieten. Eerst werd er nog een feestlied voor de 65-jarige geprofesten aangeheven onder accordeonbegeleiding van Zr Beatrijs, zelf ook een van de feestelingen. De kadotafel lag al vol met kaarten, kadootjes en bloemen. De lunch was weer geweldig verzorgd door het keukenteam van het Wereldhuis en iedereen genoot dan ook zichtbaar. Na de lunch kon iedereen een luchtje scheppen of het verbouwde Wereldhuis bekijken. Zoals gewoonlijk eindigde de dag weer in de BvO-zaal met koffie/thee en lekkers. En na diverse woordjes van deze en gene, kon iedereen moe en tevreden huiswaarts keren. Op naar volgend jaar als er weer een Jubileumdag is met nieuwe jubilaressen, maar dan als vanouds eind augustus. (Marina van Dalen)

 

 

Preek tijdens Eucharistieviering Jubileumdag 27 oktober 2017 in Kapel Wereldhuis Boxtel. Door Zr Bep van Grieken, MZOLA en jubilares.
Goedemorgen feestvierende zusters en u allen die gekomen bent om vandaag samen met ons feest te vieren.
Ja, we vieren feest vandaag, een feest van dankzegging, en daar is alle reden toe, want we gedenken dat 65 jaar geleden Jezus ons riep om op tocht te gaan en Hem te helpen getuigen van Gods Liefde voor alle mensen.
“Niet gij hebt Mij uitgekozen , maar Ik u en Ik heb u een taak gegeven op tocht te gaan en vruchten voort te brengen” (Jn. 15:16)
En we gingen op tocht en dat hield heel wat in. Als ik het bij mezelf terugroep, dan weet ik dat ik naar de missie in Afrika wilde om die arme kindjes daar te gaan helpen. Zo dacht ik er toen nog over. Intussen is mijn visie op de Afrikaanse mensen wel heel sterk veranderd en ik weet gewoon dat zij mij meer hebben geholpen dan ik hen. Ik weet ook dat mijn jubilerende medezusters hetzelfde hebben ervaren in hun leven.
Nu 65 jaar geleden gaven we ons ja-woord. We wilden missionaris zijn voor altijd, we gingen op tocht. We waren jong en enthousiast, avontuur schrok ons niet af. Maar nu zijn we ouder en minder mobiel. Kunnen we nu nog missionaris zijn? Ons antwoord is ja, want missiewerk is niet op de eerste plaats een kwestie van activiteit, geld en personeel.
Missiewerk is openstaan voor Gods Liefde. Toestaan dat Zijn Liefde door ons heen stroomt en we die liefde doorgeven naar alle mensen op deze wereld. Onze handen en voeten gebruiken om Jezus’ werk op aarde voort te zetten.
Missiewerk is ook het laten overstromen van de eigen Christuservaring naar buiten. Toen ik 65 jaar geleden mijn eerste geloften aflegde in de parochiekerk van Esch, wist ik nog niet echt wat ik deed en waar dit mij zou brengen. Nu weet ik dat beter en ik kan er met grote dankbaarheid op terugzien.
Het leven werd me gegeven, het is een gave, ook een opgave en het vraagt om overgave. Overgave heeft te maken met loslaten, met vertrouwen in de toekomst. Hoe vaak moesten we loslaten en ons koffertje pakken en gaan?
De laatste keer was het om naar Nederland te gaan. De mensen die ons lief waren in Afrika achterlaten en onze weg weer proberen te vinden in Nederland. Opnieuw integreren en ons hier weer thuis gaan voelen. Ook hier is er volop werk voor ons, ook hier zijn missionarissen nodig, en eens missionaris altijd missionaris.
Vandaag in het Evangelie horen we Jezus zeggen:     
“De oogst is groot, maar arbeiders zijn er te weinig. Vraagt daarom de Heer van de oogst arbeiders te sturen om te oogsten.”(Mat. 10: 38)
De Heer van de oogst roept, maar in onze westerse wereld lijken we dat niet te horen, of durven we niet te antwoorden?
Zelf zien we vele mogelijkheden om ons in te zetten om de wereld rechtvaardiger en mooier te maken.
Intussen verheugen we ons erop dat ons werk in Afrika door gaat. Onze stichter Kardinaal Lavigerie zei het al 150 jaar geleden: “Jullie zijn pioniers, het blijvende werk zal door de Afrikanen zelf worden gedaan”. En hoe waar is dit, jonge mensen uit 15 verschillende Afrikaanse landen hebben het stokje van ons overgenomen. Zij zijn met ons op tocht gegaan en wij reizen als het ware met hen mee en steunen hen door ons gebed, interesse en aanmoediging.
Ook vragen we de Heer van de oogst vele jonge mensen te roepen en hen de moed te geven op tocht te gaan, samen met de anderen en om hen kracht te geven alles los te laten wat hen dierbaar is, al kan dat nog zoveel van hen vragen.
Straks in de offerande processie brengen we druiven naar de altaartafel. Druiven, symbool van de vruchtbaarheid van ons missionarisleven. We brengen deze vruchten terug naar God, dankbaar dat Hij ons riep en we ons leven in dienst mochten stellen van Zijn komend Koninkrijk.
Amen.

 

Feestlied voor onze jubilaressen 27 oktober 2017 – tekst door Zr Beatrijs ten Hagen

Melodie: “Altijd is Kortjakje ziek…”

In dit nieuwe Wereldhuis
voelen onze zusters zich hier thuis.
Na weer terug van weggeweest
vieren wij hier weer ons feest.
Welkom zijn wij hier dus weer
voor dit jaar alweer de twaalfde keer!

Zeven zusters in totaal,
zeven ook briljanten allemaal.
Want briljanten jubilé
telt bij ons wel deeg’lijk mee.
Alle zeven bij elkaar
maakt vierhonderd vijf en vijftig jaar!

Bep van Grieken nummer 1;
van de zeven nog het best ter been!
Is Marina’s rechterhand,
van veel zaken veel verstand.
Sjoelt en kijkt ook graag TV
en ook in ons koortje zingt zij mee.

Lucia is nummer 2;
is in Sint Francesco heel tevrêe.
Helpt daar waar zij dat nog kan,
kaarten daar houdt zij veel van.
Breien doet zij ook nog graag..
Viert nu hier met ons haar feest vandaag.

 

Op haar volgt dan Riek van Dijk.
Geeft van Bijbelkennis heel goed blijk.
Toont daarin veel interesse,
volgt nog altijd Bijbellessen,
Heeft daarmee veel gestudeerd,
en aan medezusters gedoceerd.

Wilma, dit mag wel vernoemd:
werd als ‘archivaris’ zeer beroemd!
Van ons allereerst begin voerde zij gegevens in.
Met tentoonstelling beloond
en haar speurderswerk daarmee bekroond!

 

An, in ’t midden van de rij
is ook als briljant van de partij.
Na verhuizing kwam zij thuis
in dit nieuwe Wereldhuis.
65 jaar van trouw
viert zij nu met ons in dit gebouw.

Beatrijs zingt steeds nog door,
hier en ook in het parochiekoor.
Onze muzikale non
speelt op haar accordeon.
Zij is ook nog héél mobiel
met rollator en met schootmobiel !

Agnes Maijer sluit de stoet
met een dankbaar en een blij gemoed.
Met haar gasten ook erbij
viert zij ook dit ‘hooggetij’.
Trouw van 65 jaar
feestelijk gevierd hier met elkaar.

In dit allerlaatst couplet
In dit allerlaatste couplet
worden puntjes op de i gezet:
Dank en hulde, lof en eer
aan de bruiden en de Heer.
Sluiten wij dan ons gezang
met de bedewens: ‘Zij leven lang…’